Ένοιωθα σαν να είμαι συνταξιδιώτης
Συγχαρητήρια για το βιβλίο σας. Δίνει μια πολύ καλή και παραστατική εικόνα για το τι αντιμετώπισε ο Στέργιος και αργότερα και η Αλεξάνδρα στην εκπληκτική πορεία στην Αφρική. Τις περισσότερες φορές ένοιωθα σαν να είμαι συνταξιδιώτης του Στέργιου κι εγώ και ζούσα κι εγώ από κοντά αυτά που διηγείται. Καλή συνέχεια στο ταξίδι σας και περιμένω με ανυπομονησία το επόμενο σας βιβλίο.
Νοερά ταξίδια και εικόνες
Το βιβλίο ξεκινάει από μία γειτονιά της Θεσσαλονίκης με μια εικόνα πολύ οικεία σε όλους μας και σε παίρνει σιγά σιγά σε καινούρια μέρη. Αρχικά είναι οικεία, αλλά λίγο κάπως διαφορετικά, θυμίζουν ιστορίες από κάποιο παραμύθι σε μια χώρα μακρινή. Σταδιακά οι εικόνες αλλάζουν περισσότερο και βουτάς στις παλιές ιστορίες της Αφρικής. Αυτές οι ιστορίες του τότε ήταν ίσως κάπως ρομαντικές, αλλά τα αποτελέσματά τους τα βλέπεις ξεκάθαρα τώρα. Και το σημαντικότερο από όλα που βλέπεις είναι οι άνθρωποι: απλοί καθημερινοί με τα πάθη τους, χωρίς τον μανδύα του θρύλου και των στερεότυπων. Απλώς άνθρωποι. Κι όλα αυτά με τη σωστή δόση χιούμορ, αλλά και ελαφρότητας γιατί τελικά η ζωή είναι ένα ταξίδι. Με μία βέσπα.
Μεγάλο κακό μου έκανε το βιβλίο σας...
Μόλις τελείωσα το βιβλίο. Δεν θα αρχίσω τα φοβερό, απίθανο κτλ, απλά θα πω ότι κλείνοντάς το ήθελα να πάρω όποιο μηχανάκι βρω μπροστά μου και να φύγω… Μεγάλο κακό μού έκανε το βιβλίο σας… Σίγουρα θα το διαβάσω πολλές φορές ακόμα, γιατί έτσι κάνω με όλα τα βιβλία που αγαπώ. Να είστε πάντα καλά, γεροί και να συνεχίσετε να ζείτε και να γράφετε. Και σίγουρα, μα σίγουρα θα τα πούμε πάλι και από κοντά στο μέλλον…
Πηγή έμπνευσης!
Τέλειο, ένα ταξίδι στην Αφρική με βέσπα, όλα είναι δυνατά με λίγη θέληση. Όμορφες εικόνες και ιστορίες, πηγή έμπνευσης!
Σας ευχαριστούμε πολύ που μοιραστήκατε την ιστορία σας!
Θα πω την αλήθεια γιατί κι εγώ δεν είμαι η πιο αντικειμενική κριτής: διάβασα το βιβλίο, επειδή ανήκει σ’ ένα είδος με το οποίο θέλω κάποια στιγμή να καταπιαστώ. Ταξιδεύω αρκετά και συχνά σκέφτομαι αν θα μπορούσαν οι μικρές καθημερινές ιστορίες στο δρόμο να αγγίξουν κάποιον εξωτερικό παρατηρητή. Δεν μ’ ενδιέφερε τόσο η ιστορία όσο η γραφή και η επίδραση που μπορεί να έχει στον αναγνώστη, πώς/αν μπορεί να του περάσει τα βιώματα του ταξιδιού χωρίς συναισθηματική φόρτιση, χωρίς να προσπαθεί να διδάξει ή να δημιουργήσει συγκεκριμένες εντυπώσεις.
Το Ρύζι και Χώμα πιστεύω πως τα κατάφερε στο παραπάνω στοίχημα. Ομολογώ ότι αρκετά σύντομα ξέχασα τον αρχικό μου στόχο (μελέτη ύφους γραφής) και με παρέσυραν και οι ιστορίες. Συγκεκριμένα συναισθήματα που είχα ζήσει ταξιδεύοντας αντίστοιχα στη Ν. Αμερική και σκέψεις ξαναξύπνησαν και με συγκίνησε το πόσο παρόμοια μπορεί να είναι η επίδραση του “δρόμου” στην ψυχοσύνθεση του ταξιδευτή: το επιφυλακτικό ξεκίνημα με τους δισταγμούς και τον φόβο, η σταδιακή εξοικείωση με τον κόσμο, το σοκ της συνειδητοποίησης του πόσο φιλικοί και πρόθυμοι να βοηθήσουν είναι οι ντόπιοι, πόσο πιο άνετα μπορεί να νιώθεις μαζί τους παρά με ομοεθνείς σου, η ντροπή για τα εγκλήματα των Ευρωπαίων (που δυστυχώς σε πολλά μέρη συνεχίζονται), η συνειδητοποίηση όλης της αλήθειας της ζωής ένα βράδυ που θα δεις τον έναστρο ουρανό χωρίς κανένα τεχνητό φως να τον μολύνει. Στέργιο και Αλεξάνδρα, σας ευχαριστούμε πολύ που μοιραστήκατε την ιστορία σας! Σας εύχομαι από καρδιάς να συνεχίσετε το ταξίδι σας όσο και όπου θέλετε. Να προσέχετε και να είστε πάντα καλά!
Ένοιωθα σαν να είμαι συνταξιδιώτης
Συγχαρητήρια για το βιβλίο σας. Δίνει μια πολύ καλή και παραστατική εικόνα για το τι αντιμετώπισε ο Στέργιος και αργότερα και η Αλεξάνδρα στην εκπληκτική πορεία στην Αφρική. Τις περισσότερες φορές ένοιωθα σαν να είμαι συνταξιδιώτης του Στέργιου κι εγώ και ζούσα κι εγώ από κοντά αυτά που διηγείται. Καλή συνέχεια στο ταξίδι σας και περιμένω με ανυπομονησία το επόμενο σας βιβλίο.
Νοερά ταξίδια και εικόνες
Το βιβλίο ξεκινάει από μία γειτονιά της Θεσσαλονίκης με μια εικόνα πολύ οικεία σε όλους μας και σε παίρνει σιγά σιγά σε καινούρια μέρη. Αρχικά είναι οικεία, αλλά λίγο κάπως διαφορετικά, θυμίζουν ιστορίες από κάποιο παραμύθι σε μια χώρα μακρινή. Σταδιακά οι εικόνες αλλάζουν περισσότερο και βουτάς στις παλιές ιστορίες της Αφρικής. Αυτές οι ιστορίες του τότε ήταν ίσως κάπως ρομαντικές, αλλά τα αποτελέσματά τους τα βλέπεις ξεκάθαρα τώρα. Και το σημαντικότερο από όλα που βλέπεις είναι οι άνθρωποι: απλοί καθημερινοί με τα πάθη τους, χωρίς τον μανδύα του θρύλου και των στερεότυπων. Απλώς άνθρωποι. Κι όλα αυτά με τη σωστή δόση χιούμορ, αλλά και ελαφρότητας γιατί τελικά η ζωή είναι ένα ταξίδι. Με μία βέσπα.
Μεγάλο κακό μου έκανε το βιβλίο σας...
Μόλις τελείωσα το βιβλίο. Δεν θα αρχίσω τα φοβερό, απίθανο κτλ, απλά θα πω ότι κλείνοντάς το ήθελα να πάρω όποιο μηχανάκι βρω μπροστά μου και να φύγω… Μεγάλο κακό μού έκανε το βιβλίο σας… Σίγουρα θα το διαβάσω πολλές φορές ακόμα, γιατί έτσι κάνω με όλα τα βιβλία που αγαπώ. Να είστε πάντα καλά, γεροί και να συνεχίσετε να ζείτε και να γράφετε. Και σίγουρα, μα σίγουρα θα τα πούμε πάλι και από κοντά στο μέλλον…
Πηγή έμπνευσης!
Τέλειο, ένα ταξίδι στην Αφρική με βέσπα, όλα είναι δυνατά με λίγη θέληση. Όμορφες εικόνες και ιστορίες, πηγή έμπνευσης!
Σας ευχαριστούμε πολύ που μοιραστήκατε την ιστορία σας!
Θα πω την αλήθεια γιατί κι εγώ δεν είμαι η πιο αντικειμενική κριτής: διάβασα το βιβλίο, επειδή ανήκει σ’ ένα είδος με το οποίο θέλω κάποια στιγμή να καταπιαστώ. Ταξιδεύω αρκετά και συχνά σκέφτομαι αν θα μπορούσαν οι μικρές καθημερινές ιστορίες στο δρόμο να αγγίξουν κάποιον εξωτερικό παρατηρητή. Δεν μ’ ενδιέφερε τόσο η ιστορία όσο η γραφή και η επίδραση που μπορεί να έχει στον αναγνώστη, πώς/αν μπορεί να του περάσει τα βιώματα του ταξιδιού χωρίς συναισθηματική φόρτιση, χωρίς να προσπαθεί να διδάξει ή να δημιουργήσει συγκεκριμένες εντυπώσεις.
Το Ρύζι και Χώμα πιστεύω πως τα κατάφερε στο παραπάνω στοίχημα. Ομολογώ ότι αρκετά σύντομα ξέχασα τον αρχικό μου στόχο (μελέτη ύφους γραφής) και με παρέσυραν και οι ιστορίες. Συγκεκριμένα συναισθήματα που είχα ζήσει ταξιδεύοντας αντίστοιχα στη Ν. Αμερική και σκέψεις ξαναξύπνησαν και με συγκίνησε το πόσο παρόμοια μπορεί να είναι η επίδραση του “δρόμου” στην ψυχοσύνθεση του ταξιδευτή: το επιφυλακτικό ξεκίνημα με τους δισταγμούς και τον φόβο, η σταδιακή εξοικείωση με τον κόσμο, το σοκ της συνειδητοποίησης του πόσο φιλικοί και πρόθυμοι να βοηθήσουν είναι οι ντόπιοι, πόσο πιο άνετα μπορεί να νιώθεις μαζί τους παρά με ομοεθνείς σου, η ντροπή για τα εγκλήματα των Ευρωπαίων (που δυστυχώς σε πολλά μέρη συνεχίζονται), η συνειδητοποίηση όλης της αλήθειας της ζωής ένα βράδυ που θα δεις τον έναστρο ουρανό χωρίς κανένα τεχνητό φως να τον μολύνει. Στέργιο και Αλεξάνδρα, σας ευχαριστούμε πολύ που μοιραστήκατε την ιστορία σας! Σας εύχομαι από καρδιάς να συνεχίσετε το ταξίδι σας όσο και όπου θέλετε. Να προσέχετε και να είστε πάντα καλά!
